Τα γρανάζια μπορούν να ταξινομηθούν ανάλογα με το σχήμα των δοντιών, το σχήμα του γραναζιού, το σχήμα γραμμής δοντιού, την επιφάνεια στην οποία βρίσκονται τα δόντια του γραναζιού και τη μέθοδο κατασκευής.
Το προφίλ δοντιού του γραναζιού περιλαμβάνει καμπύλη προφίλ δοντιού, γωνία πίεσης, ύψος δοντιού και μετατόπιση. Τα ελικοειδή γρανάζια είναι ευκολότερα στην κατασκευή, επομένως στα σύγχρονα γρανάζια, τα στροφεία αποτελούν την απόλυτη πλειοψηφία, ενώ τα κυκλοειδή γρανάζια και τα γρανάζια τόξου χρησιμοποιούνται λιγότερο.
Όσον αφορά τη γωνία πίεσης, η φέρουσα ικανότητα των γραναζιών με μικρές γωνίες πίεσης είναι μικρότερη. ενώ τα γρανάζια με μεγάλες γωνίες πίεσης έχουν μεγαλύτερη φέρουσα ικανότητα, αλλά το φορτίο στο ρουλεμάν αυξάνεται όταν η ροπή μετάδοσης είναι ίδια, επομένως χρησιμοποιείται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Το ύψος των δοντιών των γραναζιών έχει τυποποιηθεί και τα τυπικά ύψη δοντιών υιοθετούνται γενικά. Υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα των γραναζιών μετατόπισης, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί σε κάθε είδους μηχανολογικό εξοπλισμό.
Επιπλέον, τα γρανάζια μπορούν επίσης να χωριστούν σε κυλινδρικά γρανάζια, κωνικά γρανάζια, μη κυκλικά γρανάζια, σχάρες και ατέρμονα γρανάζια ανάλογα με το σχήμα τους. Σύμφωνα με το σχήμα της οδοντωτής γραμμής, μπορούν να χωριστούν σε γρανάζια οδοντωτών τροχών, ελικοειδή γρανάζια, γρανάζια ψαροκόκαλου και καμπύλα γρανάζια. Η επιφάνεια χωρίζεται σε εξωτερικά γρανάζια και εσωτερικά γρανάζια. Σύμφωνα με τη μέθοδο κατασκευής, μπορεί να χωριστεί σε χυτά γρανάζια, κομμένα γρανάζια, έλασης και πυροσυσσωματωμένα γρανάζια.
Τα υλικά κατασκευής των γραναζιών και η διαδικασία θερμικής επεξεργασίας έχουν μεγάλη επίδραση στην ικανότητα μεταφοράς φορτίου, το μέγεθος και το βάρος του εργαλείου. Πριν από τη δεκαετία του 1950, ο ανθρακούχο χάλυβας χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον για γρανάζια, ο κραματοποιημένος χάλυβας χρησιμοποιήθηκε στη δεκαετία του 1960 και ο σκληρυμένος χάλυβας χρησιμοποιήθηκε κυρίως στη δεκαετία του 1970. Ανάλογα με τη σκληρότητα, η επιφάνεια του δοντιού μπορεί να χωριστεί σε δύο τύπους: μαλακή επιφάνεια δοντιού και σκληρή επιφάνεια δοντιού.
Τα γρανάζια με μαλακές επιφάνειες δοντιών έχουν χαμηλή φέρουσα ικανότητα, αλλά είναι πιο εύκολο να κατασκευαστούν και έχουν καλή απόδοση κατά τη λειτουργία. Χρησιμοποιούνται κυρίως σε γενικά μηχανήματα χωρίς αυστηρούς περιορισμούς στο μέγεθος και το βάρος του κιβωτίου ταχυτήτων και σε μικρή παραγωγή. Επειδή ο μικρός τροχός έχει βαρύτερο φορτίο στα ταιριαστά γρανάζια, για να γίνει η διάρκεια ζωής του μεγάλου και του μικρού γραναζιού περίπου ίση, η σκληρότητα της επιφάνειας των δοντιών του μικρού τροχού είναι γενικά υψηλότερη από αυτή του μεγάλου τροχού.
Τα σκληρυμένα γρανάζια έχουν υψηλή φέρουσα ικανότητα. Αφού κοπεί το γρανάζι, σβήνει, σβήνει στην επιφάνεια ή ανθρακώνεται και σβήνει για να αυξήσει τη σκληρότητα. Αλλά στη θερμική επεξεργασία, το γρανάζι θα παραμορφωθεί αναπόφευκτα, επομένως μετά τη θερμική επεξεργασία, πρέπει να πραγματοποιηθεί λείανση, λείανση ή λεπτή κοπή για να εξαλειφθεί το σφάλμα που προκαλείται από την παραμόρφωση και να βελτιωθεί η ακρίβεια του γραναζιού.
