เฟืองสามารถจำแนกตามรูปร่างฟัน รูปทรงเฟือง รูปร่างเส้นฟัน พื้นผิวที่ฟันเฟืองตั้งอยู่ และวิธีการผลิต
โปรไฟล์ฟันเฟืองประกอบด้วยเส้นโค้งโปรไฟล์ฟัน มุมแรงกด ความสูงของฟัน และการกระจัด เฟืองแบบม้วนนั้นผลิตได้ง่ายกว่า ดังนั้นในเกียร์สมัยใหม่ เฟืองแบบม้วนถือเป็นส่วนใหญ่แน่นอน ในขณะที่เฟืองไซโคลิดและเฟืองโค้งจะถูกใช้น้อยกว่า
ในแง่ของมุมความดัน ความสามารถในการรับน้ำหนักของเกียร์ที่มีมุมความดันเล็กจะน้อยกว่า ในขณะที่เกียร์ที่มีมุมรับแรงกดสูงจะมีความสามารถในการรับน้ำหนักที่สูงกว่า แต่ภาระบนลูกปืนจะเพิ่มขึ้นเมื่อแรงบิดในการส่งเท่ากันจึงใช้เฉพาะในกรณีพิเศษเท่านั้น ความสูงของฟันของเฟืองได้รับมาตรฐาน และโดยทั่วไปจะใช้ความสูงของฟันมาตรฐาน มีข้อดีหลายประการของเฟืองดิสเพลสเมนต์ซึ่งใช้ในอุปกรณ์เครื่องจักรกลทุกประเภท
นอกจากนี้ เกียร์ยังสามารถแบ่งออกเป็นเฟืองทรงกระบอก เฟืองดอกจอก เฟืองไม่กลม แร็ค และเฟืองตัวหนอนตามรูปร่าง ตามรูปร่างของเส้นฟันสามารถแบ่งออกเป็นเฟืองเดือย, เฟืองเกลียว, เฟืองก้างปลาและเฟืองโค้ง พื้นผิวแบ่งออกเป็นเฟืองภายนอกและเฟืองภายใน ตามวิธีการผลิตสามารถแบ่งออกเป็นเฟืองหล่อ เฟืองตัด เฟืองรีด และเฟืองซินเตอร์
วัสดุการผลิตเฟืองและกระบวนการอบชุบด้วยความร้อนมีอิทธิพลอย่างมากต่อความสามารถในการรับน้ำหนัก ขนาด และน้ำหนักของเฟือง ก่อนทศวรรษ 1950 เหล็กคาร์บอนส่วนใหญ่จะใช้สำหรับเกียร์ เหล็กโลหะผสมถูกใช้ในทศวรรษ 1960 และเหล็กชุบแข็งตัวเรือนส่วนใหญ่ใช้ในปี 1970 ตามความแข็ง พื้นผิวฟันสามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภท: ผิวฟันอ่อนและผิวฟันแข็ง
เกียร์ที่มีพื้นผิวฟันแบบอ่อนมีความสามารถในการรับน้ำหนักต่ำ แต่ผลิตได้ง่ายกว่าและมีสมรรถนะการทำงานที่ดี ส่วนใหญ่จะใช้ในเครื่องจักรทั่วไปโดยไม่มีข้อจำกัดด้านขนาดและน้ำหนักการส่งผ่านที่เข้มงวด และการผลิตปริมาณน้อย เนื่องจากล้อเล็กมีภาระหนักกว่าในเกียร์ที่จับคู่ เพื่อให้อายุการใช้งานของเฟืองใหญ่และเล็กเท่ากัน โดยทั่วไปความแข็งของผิวฟันของล้อเล็กโดยทั่วไปจะสูงกว่าล้อขนาดใหญ่
เกียร์ชุบแข็งมีความสามารถในการรับน้ำหนักสูง หลังจากตัดเฟืองแล้ว ให้ดับ ชุบผิวหรือคาร์บูไรซ์ แล้วดับเพื่อเพิ่มความแข็ง แต่ในการอบชุบด้วยความร้อน เฟืองจะเสียรูปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นหลังการอบชุบด้วยความร้อน เจียร เจียร หรือตัดละเอียดจะต้องดำเนินการเพื่อขจัดข้อผิดพลาดที่เกิดจากการเสียรูปและปรับปรุงความแม่นยำของเฟือง
